ارتفاع: 7135 متر (23410 فیت) موقعیت: هند- ایالت جامو و کشمیر مختصات جغرافیایی: N: 58 48 33, E: 1 18 76 نزدیکترین شهر: کارگیل نزدیکترین فرودگاه بین المللی: دهلی بهترین ماههای صعود: جولای – آگوست – سپتامبر در محدوده زانسکار از هیمالیا و در امتداد محور نانگاپاربات یک گروه از قله های مرتفع – نان(7135متر)، کان(7087متر)، پیناکل پیک (pinnacle peak) (6952متر)، و وایت نیدل (White Needle) (6600متر) – قرار گرفته اند که مهم ترین توده هیمالیای کشمیر را تشکیل می دهند. محققان آمریکایی قله های دوقلوی نان و کان را اینگونه توصیف می کنند: روشنایی خیره کننده برف سفید و قله های سنگی که سرشان بالاتر از کوههای اطراف رفته است درواپسین گاه غروب در آسمان خاکستری همچون زبانه های آتش در نظر جلوه میکنند. مهم ترین قله این توده نان و کان توسط یک فلات مرتفع برفی به طول 4 کیلومتر از یکدیگر جدا شده اند. امداد این فلات به سمت پایین به آبشارهای یخی و سپس به یخچال parctict در شرقی ترین شاخه آن می رسد. شاخه اصلی این یخچال در سمت یال غربی نان پیشروی کرده است. همچنین دامنه های شرقی قله با یخچال شفات و دامنه های جنوبی با رودخانه Fariabad که در جنوب کیشتوار جریان دارد، محصور شده است. تاریخچه صعود: در سال 1898 ، F.G.Lucas و C.G.Bruce اولین سیاحانی بودند که به این قسمت از هیمالیا پا گذاشتند. پس از آن در سالهای 1902و 1904 دکتر آرتور نیو برای تحقیقات و اصلاح نقشه های قدیمی از سمت یخچال شفات وارد منطقه شد. ولی این مسافر هلندی، دکتر H.Sillem بود که توانست فلات مرتفع مالین نان و کان را کشف کرده و تا ارتفاع 6400 متری پیشروی کند. یک زوج آمریکایی یعنی هانتر و فنی بولک ورکمن در 1906 برای مطالعات بیشتر به کشمیر آمدند و توانستند قله پیناکل پیک را نیز صعود کنند. اولین صعود قله کان در 1913 توسط کنت پیاچنزای ایتالیایی به وقوع پیوست. او توانست از طریق فلات برفی خود را به یال شمال شرقی قله رسانده و بر روی آن بایستد. در این میان تلاش برای صعود قله مشکل تر نان ادامه داشت. در 1934، والر تلاشی بر روی تیغه شرقی انجام داد و در نهایت توانست وایت نیدل را که در شرق نان قرار گرفته صعود نماید. او بعدا برای تلاش بر روی یال غربی بازگشت، مسیری که دوباره توسط بری و ویتوز دنبال شد. در 1953 یک تیم فرانسوی-سوئیسی با به خدمت گرفتن شرپاهای هندی، به سرپرستی برنارد پیر عازم منطقه گشت. این تیم از مسیر دورتر و از دامنه های جنوبی نان و روستای Fariabad خود را به یال غربی رساندند. در نهایت پیر ویتوز و خانم کلود کوگان در شرایط ناپایدار منطقه حمله نهایی به سمت قله را آغاز کردند و موفق به صعود آن شدند. سال 1981، دیواره غربی کان که در مقابل دیدگان خودنمایی میکرد، مورد توجه ژاپنی ها قرار گرفت. آنها توانستند بعد از دوازده روز تلاش مشقت بار در 5 جولای در هوایی ابری خود را به قله برسانند، اما در اقدامی عجیب برای تهیه عکس، تا آفتابی شدن هوا در روز بعد بر روی قله بیواک کردند. در سال 1368 (1982) محمد داوودی، از کوهنوردان نامی ایران، در غالب یک تیم اکسپدیشن بین المللی راهی منطقه شد. ایشان توانست وایت نیدل را صعود کند ولی به علت شرایط بد جوی از صعود کان باز ماند. منبع: گزارش صعود قله نان – فصلنامه کوه-سال شانزدهم زمستان 89- صفحات 12 تا 15. گزارش از معصومه سوارانی