گذری بر سابقه فرود با اسکی از قلل معروف جهان
بازبینی اتفاقات سال 2008 :
کوهنورد و اسکی باز آمریکایی به نام دان مک کَن تابستان گذشته از روی برودپیک سقوط کرد. سه نفر از همنوردان او اعم از سرپرست اکسپدیشن به نام Chuck Boyd یک عملیات امداد نجات خیلی سخت را بر روی ارتفاع بالا برای همنورد خود انجام دادند.
علاوه بر این لوئیس استیتزینگر قله نانگاپاربات را به عنوان یک راهنما از مسیر کین شوفر صعود کرد. او تا قله Manazeno صعود کرد و از مسیر مسنر Messner برروی دیواره دیامیر فرود آمد و سپس یک صعود سرعتی را از مسیر کین شوفر انجام داد، اما مجبور شد در حالیکه فاصله بسیار کمی تا قله داشت ، از ادامه مسیر منصرف شود ولی تمامی جبهه دیامیر را درطی یک سفر رفت و برگشت 5/24 ساعته اسکی کرد.
فردریک اریکسون و جورج آموت نروژی در پاییز گذشته برای انجام اولین فرود با اسکی از روی قله کانگچنجونگا عازم شدند. اما این اقدام به دلیل شرایط سخت ، ناتمام باقی ماند چرا که آنها با دو دامنه پرشیب و بسیار بهمن خیز از ارتفاع 7000 تا 5500 متر مواجه شدند.
متاسفانه یک تراژدی و داستان غم انگیزی نیز برای اسکی باز ماهر فرانسوی جین نوئل یوربان اتفاق افتاد. او در یک شکاف یخی در حالیکه برروی قله گاشربروم یک بود، سقوط کرد و کشته شد.
جین نوئل و نیکولاس برون قصد داشتند که صعود خود را از مسیر دهلیز ژاپنی ها برروی جبهه شمال غربی گاشربروم یک انجام داده و سپس از قله نانگاپاربات با اسکی فرود آیند.
اورست :
جین نوئل یوربان در سال 2007 تلاش کرد تا از مسیر دهلیز Norton برروی جبهه شمالی اورست اسکی کند. او می گفت: " من فقط در صورتی به این عمل اقدام می کنم که شرایط به اندازه کافی خوب و مناسب باشد." و به این ترتیب اقدام او به دلیل تغییر شرایط جوی انجام نپذیرفت و ناتمام باقی ماند.
البته یک دلیل خوب او این بود که در سال قبل از آن توماس السون Tomas Olson در حالیکه با اسکی دقیقا از روی همان مسیر به پایین اسکی می کرد سقوط کردو کشته شد.
دهلیز نورتون که به نام دهلیز بزرگ Great نیز نامیده می شود، بسیار پرشیب است.
مارکو سیفردی :
متاسفانه مارکو یک سال بعد در حالیکه سعی به فرود با اسکی در نزدیکی دهلیز Hornbien را داشت ، جان خود را از دست داد. سیفردی نیز همانند بیشتر اسکی بازان منطقه هیمالیا بسیار با مهارت و با تجربه بود. او اسکی بازی بروی کوه را در سال 1995 آموخت و تعداد بسیار زیاد و قابل توجهی فرود با اسکی را در منطقه آلپ کمی بعد از آن به انجام رسانید، اعم از اولین فرود با اسنوبوردSnowboard و دومین فرود از روی قله Nant Blanc در Aigulle Verte در سال 1999.
مارکو در منطقه هیمالیا قله چوآیو را صعود کرده و سپس از آن با اسکی فرود آمده است. او قله شیشاپانگما را تلاش کرد( در این صعود او به قله دست یافت ، اما فرود با اسکی نه!) و از مسیر نرمال جبهه شمالی اورست را صعود کرد و آن را با فرود توسط اسکی بورد از مسیر دهلیز نورتون در 22 می ماه سال 2001 و در سن 22 سالگی به انجام رسانید. مارکو در حالیکه فاصله کمی تا قله داشت فیکساتور اسکی اش شکست اما یکی از شرپاها توانست آن را با سیم ببندد و به این ترتیب اسکی باز جوان حدود 4 ساعت بعد از ترک قله در بیس کمپ ارتفاع بالا بود.
مارکو دوباره در پاییز سال بعد برای صعود به قله اورست عازم شد. او قصد داشت که از دهلیز Hornbien با اسکی فرود آید که البته این آخرین فرود او بود! هیچ مشخص نیست که چه مشکلی برای او ایجاد شد! صعود او نسبتاً سریع و زود انجام شد. مارکو و تیم او در تاریخ 14 آگوست به بیس کمپ رسیدند و در 22 آگوست به بیس کمپ ارتفاع بالا رفتند. آنها یک مسیر رفت و برگشتی را در تاریخ 28 آگوست تا محل North Col انجام دادند و دوباره در 31 آگوست . آنها در تاریخ اول دسامبر به ارتفاع 7500 متر متری یا کمپ 2 رسیدند و در تاریخ ششم سپتامبر حمله به قله را از کمپ 2 آغاز کردند.
روز بعد در کمپ 3(8300 متر) مارکو خسته شد. بی سیم او خراب شد و تلفن ماهواره ای او نیز از کار افتاد. به هر حال یک پیش بینی وضعیت جوی مطلوب منجر شد که در ساعت یک بامداد از چادر خود خارج شود و در تاریخ 8 سپتامبر در ساعت 2 بامداد او به همراه دو نفر شرپا به قله رسیدند.
او با اینکه خیلی احساس خستگی می کرد، قصد نداشت از ادامه تلاش خود دست بردارد. یک ساعت بعد شرپاها به مارکو کمک کردند تا بتواند کوله پشتی اش را به همراه اکسیژن اضافی و آب حمل کند. او چند بار دور زد و ناگهان در پایین دهلیز Hornbien در توده ای از برف ناپدید شد.
به جز چند اثر ردپای او در مسیر بالایی طی شده بر روی قله که یک ماه بعد دیده شد، دیگر هیچگونه اثری از سیفردی بر روی قله اورست دیده نشد!
توماس السون:
دهلیز Great یا نورتونNorton بعدها توسط اسکی باز نروژی به نام Tormod Granhein همنورد توماس السون اسکی شد.بعد از اینکه توماس سقوط کرد، Tormod از دهلیز فرود آمد و سپس به سمت North Col تراورس کرد.
توماس السون در حدود دو ساعت بعد از اینکه او به همراه همنورد خود Tormod در 16 می ماه 2006 قله را صعود کردند، در دهلیز نورتون ناپدید شد. توماس نیز همانند مارکو زمانی که به قله رسید خیلی خسته بود. آنها در طی یک تماس تلفنی از بالای قله شرایط صعود بسیار دشواری را با عبور از میان طوفان برفی در طی 14 ساعت گزارش دادند. توماس در آن زمان گفت:"امیدوارم که آنقدر قوی باشیم که بتوانیم از جبهه شمالی به سمت پایین اسکی کنیم."
Tormod معتقد بود که به احتمال زیاد توماس در کارش عجله کرد. و او زمانی که با طناب از دیواره صخره ای ، مسافت حدود 150 پا را در ارتفاع 8500 متری به سمت پایین فرود می آمد، سقوط کرد. کارگاه او جدا شد و توماس به احتمال زیاد در حالی که به پایین فرود می آمد، سقوط کرد و با کوبیده شدن به صخره ها بیهوش شد.
درس هایی از پیشکسوتان:
توماس در یکی از مصاحبه های خود اعلام کرد:"من همیشه سعی دارم که به نصیحت های اسکی باز مشهور جهان Pierre Tardival از کشور فرانسه گوش کنم. او می گفت:"از همان جایی اقدام به صعود کنید که قصد اسکی کردن دارید."
البته گفتن این توصیه از انجام دادن آن برای ماکو و توماس آسان تر بود چرا که هر دوی آنها قله اورست را پیش از فرود مرگ بارشان از مسیر نرمال صعود کردند.
حمله به قله برای توماس حدود 14 ساعت زمان را به خود اختصاص داد. در مورد مارکو نیز هم هوایی ناقص و کم در صعود به قله در مدت 13 ساعت کمک کرد! و منجر به طولانی تر شدن صعود گردید. مقدار کم اکسیژن و کمبود اکسیژن اضافی منجر به صعودهای طولانی برای هر دوی آنها گردید.
به طور کلی خستگی مفرط و طاقت فرسا از بودن زیاد در هوای سبک به همراه کمبود خواب مناسب، غذا، و نیز پیچیدگی مسائل صعود و تجهیزات همه و همه در این تأخیر در رسیدن به قله موثر بود.
به هر حال دانستن و درک این مهم برای کسانی که دنباله روی ایشان هستند، بسیار لازم و ضروری است. چرا که اغلب انجام اینگونه برنامه ها که بسیار ماجراجویانه میباشند همیشه نیازمند پذیرش خطر ریسک بالا است.
فرود با اسکی موفقیت آمیز بزرگ مارکو در منطقه آلپ و بر روی کوه Aiguille Verte با ارتفاع 4122 متر، به عنوان آخرین فرود برای اسکی باز ماهر دیگر شد! حدود چند سال بعد، Bruno Gouvy بعد از سقوط آزاد از هلی کوپتر در آنجا و سقوط در حدود هزار متر در نزدیکی برج عمودی Petit Dru (3754 متر) جان خود را از دست داد.
برونو فرود جیمز باندی خود را با اسکی در سال 1986 انجام داد ولی چهار سال بعد در سال 1990 بر روی کوه Aiguille Verteبا ارتفاع 4122 متر در کوه های آلپ فرانسه، جان خود را از دست داد.
به عنوان درس هایی برای اسکی بازان آینده باید گفت در واقع آن چیزی که کاملاً مشخص است با اینکه نمی توان هرگز خطر ریسک را از چنین برنامه هایی حذف نمود، ولی در عین حال آماده سازی و دانش، تأثیرات و نتایج ارتفاع بالا ، مسائل کلیدی هستند که باید همواره آن را در نظر داشت. اگر این امکان وجود داشته باشد، باید مسیر از نزدیک چک شود، نه فقط از دوربین چشمی!
گرم بودن و داشتن تجهیزات خوب و مناسب گام بعدی برای رسیدن به پیروزی است.
خلاصه:
جین نوئل تاکنون از قله چوآیو اسکی کرده است، جبهه جنوبی قله شیشاپانگما را دو مرتبه و نیز قله گاشربروم 2.
علاوه بر این او یک تلاش را بر روی قله ماناسلو و قله فنی گاشربروم IV داشته است. این کوهنورد و مربی اسکی در منطقه la Salle les Alps فرانسه زندگی می کرد. در طی 20 سال گذشته او شمار زیادی از دامنه های پرشیب بین 50 تا 60 درجه شیب را در منطقه آلپ، آسیای مرکزی و آمریکا اسکی کرده بود. جین سرانجام در اثر یک حادثه و سقوط به داخل یک شکاف یخی بزرگ و عجیب جان خود را از دست داد.
علاوه بر قله کانگچنجونگا ، فردریک اریکسون از قله شیشاپانگما (قله مرکزی) با اسکی فرود داشته است و قله دائولاگیری (از ارتفاع 8000 تا 4700 متر) و گاشربروم 2 (8035 متر) در پاکستان.
توماس و Tormod هر دوی آنها با اسکی از قله چوآیو فرود آمدند.
همانند فردریک ، توماس و Tormod هر دو در منطقه شامونیکس Chamonix زندگی می کردند. جایی که آنها همه وقت خود را به علاوه فرودهای با اسکی جهانی خود به تمرین می پرداختند. در پاییز سال 2003 آنها به همراه یکدیگر برای پروژه فرود با اسکی در سال 2004 بر روی چوآیو و شیشاپانگما، از دو قله هفت هزار متری موستاق آتا(7546 متر) و قله Kuksay(7186 متر) در چین برای تمرین و آماده سازی خود فرود آمدند.
یک تراژدی بزرگ زمانی اتفاق افتاد که مارکو سیفردی در حالیکه دومین تلاش خود را برای فرود با اسکی از قله اورست انجام می داد، جان خود را از دست داد.
چند سال بعد از آن توماس Olsson در دهلیز بزرگ اورست بعد از گزارش از سخت ترین شرایط صعود خود تاکنون، کشته شد. تاکنون در حدود بیش از 20 فرود با اسکی از قله اورست انجام شده است، اما فقط یکی از آنها کامل شده است: از قله تا بیس کمپ : در تاریخ 7 اکتبر سال 2000 Davo Karnicar از جبهه جنوبی اورست از روی قله با اسکی به پایین فرود آمد.
هانس کمرلندر جبهه شمالی اورست را در ماه می 1996 به پایین اسکی کرد اما فرود او از ارتفاع 7800 متر انجام شد و البته کامل نشد.
بر حسب سختی، جبهه شمالی اورست از خط الراس شمالی و جایی که مسیر نرمال صعود قرار دارد، بسیار متفاوت است. دهلیز Norton یا دهلیز بزرگ فقط تا کنون یک بار صعود شده است. کوهنوردانی که در آن منطقه بوده اند می گویند که آن بخش بسیار پرشیب است به طوری که اگر یک سقوط ناگهانی رخ دهد و این فرود در مسیر، توسط صخره و سنگی متوقف نشودد، این احتمال بسیار وجود دارد که فرد تا پایین دامنه کوه سقوط کند و در برف نرم و عمیق مدفون شود.
در هفتم اکتبر سال 2000 اسکی باز اسلووانیایی به نام Davo karnical به عنوان اولین فردی شناخته شد که بدون توقف از قله اورست به سمت پایین و تا بیس کمپ جبهه جنوبی اسکی کرد. این اقدام او در واقع اولین فرود کامل با اسکی بود و تا کنون به عنوان تنها فرود با اسکی کامل از قله اورست تا بیس کمپ می باشد. Davo در ساعت هفت بامداد به همراه Franc oderlap و شرپا Any Dojee و پاسانگ تنزینگ به قله رسید. در طی پنج ساعت فرود ، او چند تا توقف کوتاه را انجام داد تا بتواند نفس بگیرد ولی هرگز کفش های اسکی خود را از پا درنیاورد!
منابع: